اجـــــازه
دو سوال از یک نویسنده

ویژه نامه‌ی نوروزی هفته‌نامه‌ی همراه کرمان نوشته ای از مجید رئوف مهر چاپ کرده است، با عنوان در باب حکومت دینی؛ که فارغ از هر گونه بررسی و تحلیل، و جدای از تخصص یا عدم تخصص نویسنده در بررسی این مطلب، به آن اشاره‌ای می‌شود.

نویسنده در ابتدا با ارائه‌ی تعریفی از حکومت، به مبنای دینیِ حکومت‌های دینی اشاره کرده است و سپس نوشته:

«بدیهی‌ست ارجح آن است که حاکمیت حکومت دینی به واسطه‌ی حضور صلحا در رأس ساختار آن تحقق پذیرد.
مشروعیت این حاکمیت البته منوط است به تأیید مردم که به واسطه‌ی حق تفویض شده از جانب خداوند به خِردِ جمعی، این اختیار را یافته‌اند تا حق حکومت را به حاکمیت و یا حاکم تفویض کنند.
به عبارتی مشروعیت حکومت از نوع دینی آن، الهی- مردمی‌ست و این حکومت به واسطه‌ی پذیرش عمومی‌ست که امکان تحقق و اثرگزاری می‌یابد.»

سپس ارجحیت حکومت دینی را بر سایر حکومت‌ها به شرط این که مبنای حکومت برگرفته از احکام دینی باشد بیان کرده است و به اثر مثبت حکومت دینی بر کنش سیاست‌ورزان و نظم‌دهی به عرصه‌ی عمومی توسط حکومت دینی اشاره کرده است و نوشته:

« باید توجه داشت که دین‌دار خواهان حاکمیت قوانین دینی بر عرصه‌ی عمومی‌ست و دین داری را شرط لازم و نه کافی برای سعادت بشر می‌داند.»
نویسنده هم‌چنین جهت سوم تأثیر حکومت دینی را به توقع و سطح انتظاری که مردم از حاکمیت دارند معطوف کرده و به انتظار جامعه از حکومت دینی و لزوم اجرای آن تأکید کرده است.
در آخر نیز به مقبولیت اکثریتی برای اجرای احکام دینی در حکومت دینی اشاره کرده است و اجرای احکام دینی با وجود مخالفت اکثریتی را موجب مخدوش کردن وجهه‌ی دین و ایجاد فاصله‌ی بیشتر باور عمومی با مرتبت والای دین دانسته است.
در آخر نیز نویسنده دو وظیفه را بر حکومت دینیِ دارای مخالف( به فرض برخورد دموکراتیک و نه استبدادی) فرض دانسته؛ اول: گام نهادن در مسیر ارتقای سطح بینش اعتقادی خود در این راستا که درک خود را از دین با مقتضیات زمان متناسب نمایند. دوم این‌که: تلاش خود را در این مسیر قرار دهد که شرایط زمانه و دوران را به گونه‌ای دگرگون کند که قواعد آزادمنشانه‌ی دین و اصول آن به عنوان شرط لازم برای سعادت بشر در اولویت پذیرش‌های عمومی جامعه قرار گیرد.

به رسم نوشته‌های پیشین، سوالاتی طرح می‌کنم که امیدوارم نویسنده‌ی محترم پاسخی برای آن‌ها داشته باشد.

سوال اوّل این که در خصوص چگونگی مشروعیت بخشی به حکومتِ دینی توسطِ تأیید مردم توضیح دهید.
یعنی چنان‌چه مردم حکومتی را پذیرفتند، آن حکومت مشروعیت دارد و چنان‌چه نپذیرفتند، مشروعیت ندارد و شرع مقدس آن را نفی می کند؟

آیا مقبولیت و مشروعیت در این نوشته خلط نشده اند؟

و  سوال دوم آن‌که منظورتان از دین که شرط لازم است برای سعادت، و نه کافی، چیست؟
آیا نگاه‌تان به دین، جز نگاه دقیق و علمی به آموزه‌های اسلام  است؟ که خداوند متعال در قرآن از آن به عنوان دین کامل یاد کرده؟!

 

پی‌نوشت: برای خواندن دقیق این مقاله، صفحه‌ی تحلیل سیاسی ویژه‌نامه‌ی نوروزی هفته‌نامه‌ی همراه کرمان را بخوانید.

پی‌نوشت: آقایانِ ارشاد! چه می شود در این نشریاتی که با پول بیت المال قوام گرفته اند؟!

و شما را چه می شود که...


نقل منبع با ذکر:http://ejazeh.persianblog.ir/

...

پـــــــــــیام‌ها()     link     شنبه ۳ اردیبهشت ۱۳٩٠ -